Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ ΜΠΑΛΟΝΙΑ

Την προηγούμενη εβδομάδα αγόρασα μερικά μπαλόνια!Ο Φραγκισκάκος μου μόλις τα είδε,με ρώτησε γιατί τα πήρα και εγώ για να του κεντρίσω το ενδιαφέρον του είπα για κατασκευή!




Την πρωτοχρονιά μαζί με άλλα πράγματα η αδερφή μου, μου χάρισε και ένα μεγάλο κουτί με διάφορα μπαχαρικά!Μερικά τα είχα ακόμα στα σακουλάκια τους,οπότε έπρεπε να οργανώσω λίγο τα βαζάκια με τα μπαχαρικά μου,έτσι αποφάσισα να τους δώσω λίγο χρώμα.




Την ιδέα με τα μπαλόνια και τα βαζάκια την είχα δει πριν αρκετό καιρό,τόσο απλή και χρωματιστή που αποκλείεται να μην μπείτε στον πειρασμό να την εφαρμόσετε κάπου.

http://www.fytokomia.gr/permalink/12773.html

Παίρνουμε το μπαλόνι μας και κόβουμε το πάνω μέρος του, που είναι πιο στενό (εγώ πριν το κόψω φούσκωσα και λίγο το μπαλόνι,για να έχει ανοίξει λίγο)...



 και με αυτό "ντύνουμε" τα βαζάκια μας,τόσο απλά!



Και μόνο που βλέπω αυτά τα υπέροχα χρώματα,μου φτιάχνει η διάθεση!


Βέβαια όσο πιο στενά είναι τα βαζάκια μας στο κάτω μέρος,τόσο πιο πολύ μέρος από το βαζάκι μας θα καλυφθεί με τα χρωματιστά μπαλόνια και θα αποφύγουμε και τα ατυχήματα(μερικά μπαλόνια έσπασαν)!Στον πάτο, πάνω στα μπαλόνια, έγραψα με μαρκαδόρο τι έχει το κάθε βαζάκι μέσα.

Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι δεν θα με έφταναν τα μπαλόνια,μιας και ο Φραγκίσκος μου έφερνε συνέχεια καινούργια μπαλόνια να του φουσκώσω.Γενικά δεν ενθουσιάζεται με αυτού του είδους τα μπαλόνια,όπως εγώ,που μέχρι μεγαλούτσικη ηλικία δεν ήθελα Χριστούγεννα χωρίς μπαλόνια.
Πάντως το Σάββατο που ασχοληθήκαμε με αυτά,του άρεσαν,παίξαμε βόλεϊ και έπειτα τα ζωγραφίσαμε!


Το ροζ μπαλόνι με την Πέππα,το Τζωρτζ και από την πίσω πλευρά  τη Σούζυ προβατίνα και έναν δεινόσαυρο
Το κόκκινο καρπουζάκι μας



Στο πορτοκαλί δύο ερωτευμένα ελεφαντάκια μας έχουν γυρίσει την πλάτη

Λοιπόν πάρτε μπαλόνια και στολίστε τα γυάλινα βαζάκια σας,τα ρεσώ ή τα μικρά ανθοδοχεία σας
και αν σας περισσέψουν πολλά φτιάξτε και ένα χρωματιστό στεφανάκι,

http://drama-tika.blogspot.gr/2012/02/blog-post_8348.html


γιατί η ζωή μας θέλει χρώματα,πολλά χρώματα!

Να έχετε έναν πολύχρωμο καλό μήνα!!!


Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

"ΛΑΛΑ" ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΥΠΝΟ

Πριν καιρό μας είχε προσκαλέσει η Δήμητρα, να παίξουμε το παιχνίδι των 5 τραγουδιών και εγώ σήμερα ψάχνοντας ευκαιρία για τραγούδι,το θυμήθηκα!!

Μόνο 5 τραγούδια...δύσκολη υπόθεση!
  • Το τραγούδι του γάμου μας, όποτε το ακούω θυμάμαι  πως νοιώθαμε όταν το ακούγαμε μπαίνοντας στο κέντρο,την ημέρα του γάμου μας...

  • Τι όμορφο τραγούδι, ρομαντικό και αυτός ο Βουλγαρίδης...


  • Κάτι λέγαμε σήμερα το πρωί για τις ηλικίες...σας πάω στα 90s..."γι'αυτό πιες σε ότι είχαμε ζήσει μέχρι χτες, σε όλες τις ωραίες μας στιγμές..."


  • Όταν ακούω αυτό το τραγούδι θέλω απλά να χορέψω...


(Τώρα ρώτησα το Βασίλη ποια αγαπημένα μου 5 τραγούδια πιστεύει ότι έγραψα και μου έχει αραδιάσει 15 τραγούδια ήδη, που πράγματι είναι αγαπημένα μου,αλλά δεν είναι κανένα από αυτά που τελικά έγραψα...).

  • Και το πάντα διαχρονικό "άγαλμα"...(μόλις το τραγούδησα και στον Φραγκισκάκο,είναι το νούμερο 2 νανούρισμα μας,μετά το "θα κεντήσω πάνω στου αλόγου σου τη σέλα").





Καληνύχτα και όνειρα γλυκά,γλυκά!!!

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

 Αυτή είναι μία διαφορετική ανάρτηση,είναι μία ιστορία όχι ευχάριστη,που θα έλεγα σε φίλους ή θα έγραφα στο ημερολόγιο μου(αν είχα)...για να μην ξεχνάμε πως πάντα υπάρχει και πρέπει να αναζητάμε το καραβάκι της ελπίδας!!!

Το καραβάκι-μπομπονιέρα στη βάφτιση του Φραγκίσκου μας,γεμάτο ευχές και ελπίδα

Ξημέρωνε Σάββατο 25 Ιουνίου 2011,ο Φραγκισκάκος μας( 7,5 μηνών τότε) ξύπνησε ανήσυχος.Τον πήραμε στο κρεββάτι μας και του δώσαμε γάλα,το ήπιε και μετά από λίγο έκανε εμετό.Πριν καλά,καλά πλυθούμε και δεύτερη φορά εμετός. Η παιδίατρος στο τηλέφωνο είπε ότι κάτι θα πείραξε την κοιλίτσα του και έδωσε οδηγίες για κάποιο φάρμακο και για ρύζι λαπά.Από το πρωί είχαμε σκεφτεί το νοσοκομείο,αλλά μέσα στην ημέρα ήταν καλύτερα  και η γιατρός μας καθησύχαζε(προς το μεσημέρι μάθαμε πως έλειπε διακοπές και δεν μπορούσε να έρθει σπίτι να τον δει).Περιμέναμε τους γονείς μου από την Κρήτη και όταν φτάσανε γύρω στις 7 το απόγευμα ο Φραγκισκάκος μας είχε χειροτερέψει πάλι,δεν είχε όρεξη και γκρίνιαζε και αν και η παιδίατρος είπε να περιμένουμε λίγο ακόμα,πήγαμε στο νοσοκομείο...μόλις τον είδαν τον πήρανε αμέσως και όλοι τρέχανε,μετά από λίγο εγώ τον πήγα αγκαλίτσα στην εντατική,τα 2 πρώτα εικοσιτετράωρα κρίσιμα,"απλά" κετοξέωση,"απλά" σακχαρώδης διαβήτης τύπου Ι.Μόλις μπήκε στην εντατική,η μαμά μου και η αδερφή μου είπανε να τον βαφτίσουμε,εγώ είπα όχι,θα βαφτιστεί στην Πάρο,όπως είχαμε σχεδιάσει να γίνει γύρω στον Δεκαπενταύγουστο.Το βράδυ εκείνο έμεινα μαζί με την αδερφή μου εκεί απέξω από την εντατική και ήλπιζα πως όλα θα πάνε καλά...δεν ξέρω τι θα είχα κάνει αν όλα δεν είχαν πάει καλά!Πρωί και απόγευμα,βάζαμε τις ειδικές στολές και μπαίναμε μέσα στην εντατική,γονείς όλοι, με αγωνία,με ελπίδα.Ο Φραγκισκάκος μας ήταν ο μικρότερος,τον είχαν σε καταστολή,δεν είχε ανοιχτά ματάκια,δεν έβγαζε τα ηχουλάκια του,αλλά εμείς του μιλάγαμε,του λέγαμε πως όλα θα πάνε καλά,πως είμαστε εδώ και τον αγαπάμε πάρα πολύ!!!Μέσα στην εντατική είδαμε πολλούς γονείς που πηγαινοερχόντουσαν πρωί και βράδυ σε αυτό το μέρος για μήνες...και συνέχιζαν και ήλπιζαν και εγώ απορούσα που βρίσκουν τη δύναμη και συνεχίζουν,την ελπίδα ότι κάποια στιγμή κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο για τα αγγελούδια τους!!!
Για εμάς το πρώτο βράδυ ήταν πιο κρίσιμο,το δεύτερο και το τρίτο βράδυ μας έδιωξαν κατά τις 12,γιατί όπως είπαν έπρεπε να ξεκουραστούμε,είχαμε δρόμο μπροστά μας...Τρίτη πρωί πήγαμε στο δωμάτιο.Έπρεπε να μάθουμε να ζούμε με τα νέα δεδομένα.Το σάκχαρο δεν ήταν κάτι άγνωστο για εμάς,υπάρχει σε συγγενικά μας πρόσωπα σακχαρώδης διαβήτης τύπου ΙΙ και στην εγκυμοσύνη είχα διαβήτη κυήσεως,αλλά ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ένα τόσο δα μωράκι θα μπορούσε να το πάθει αυτό.Μια εβδομάδα μείναμε μέσα μαζί συνέχεια,πρωί και βράδυ,μόνο μια φορά έφυγα μια ώρα,για να κάνω ένα μπάνιο...τελικά στο τέλος δεν άντεξα και κλαίγοντας είπα στη γιατρό ότι θέλω να πάμε σπίτι μας να ηρεμήσουμε.

Περάσαμε διάφορες φάσεις,άρνηση,γιατί (κατά τους γιατρούς δεν υπάρχει μία αιτία,αλλά πολλοί παράγοντες,όπως η κληρονομικότητα με μεγαλύτερη βαρύτητα αυτή από τη μεριά του πατέρα,κάποια λοίμωξη,η καισαρική,το γάλα κα.),σκεφτόμουν αν θα καταφέρει να μεγαλώσει,αν θα τον καμαρώσω γαμπρό...

Κάπου εκεί αρχίσαμε και τις ετοιμασίες της βάφτισης και όταν είδα το καραβάκι το γεμάτο ευχές,ήξερα πως αυτό ήθελα,το καραβάκι της ελπίδας για να κρατηθώ!!!

Έχουν περάσει τρία χρόνια και έχουμε δρόμο πολύ ακόμα...οι πληγές υπάρχουν,απλά μάθαμε να ζούμε με αυτές και μας πονάνε λιγότερο,μερικές φορές τις ξεχνάμε κιόλας.Δεν ξέρω τι μας περιμένει στη γωνία,απλά ελπίζω το μερίδιο μας στα άσχημα να το πληρώσαμε και γρήγορα να βρεθεί ο τρόπος ,ώστε η καθημερινότητα μας να είναι πιο εύκολη,ώστε τίποτα να μην ταράζει τη ζωή του μικρού μας θησαυρού!!!

Ο Φραγκισκάκος μου είναι το πιο γλυκό αγοράκι του κόσμου, πάντα χαμογελαστός και είναι όλη μας η ζωή!!!!!Τον λατρεύουμε και ξέρουμε πως όταν έχει ο ένας τον άλλον, όλα θα πάνε καλά!!!

Πριν κλείσω,θα ήθελα να σας γνωρίσω την μικρή Ιωάννα , που γνώρισα μέσω του blog της την άνοιξη του 2012.
Η Ιωάννα και οι γονείς της ήλπιζαν και βρήκαν τη δύναμη και συνέχισαν και πάλεψαν και έχασαν και όμως συνεχίζουν να παλεύουν...δεν ξέρω που βρίσκουν τη δύναμη,δεν ξέρω αν ήμουν στη θέση τους, αν θα είχα τη δύναμη τους,απλά τους θαυμάζω και η μικρή Ιωάννα βρίσκεται πάντα στην καρδιά μου!

Μία ακόμα ιστορία είναι και η ιστορία του μικρού Ryan,που διάβασα πρόσφατα στο blog των Kapa.

Και εκεί έξω υπάρχουν αμέτρητες ιστορίες,αμέτρητες πληγές,αμέτρητος πόνος,αμέτρητα χαμόγελα που δεν ξέρεις τι κρύβουν από πίσω,αλλά υπάρχει και αμέτρητη ελπίδα και αμέτρητα καραβάκια της ελπίδας για να έχει ο καθένας το δικό του!!!

Μην χάσετε το δικό σας καραβάκι!!!

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

Πέρυσι το καλοκαίρι,ο Φραγκισκάκος μας πήγε 6 εβδομάδες στον παππού,τη γιαγιά,τη νονά και την προγιαγιά (τη γιαγιά μου) στην Κρήτη!
Η γιαγιά μου,που δεν είναι πια εδώ,έχει γεμίσει τα παιδικά μου χρόνια με μία ακαθόριστη αίσθηση χαράς,αθωότητας...ήταν η γιαγιά με τα παραμύθια,τις ιστορίες,τα γέλια,τα τραγούδια...σε αντίθεση με την άλλη μου γιαγιά,που η ζωή την είχε κάνει πιο "σκληρή" και απόμακρη!
Έτσι ο Φραγκισκάκος μου έμαθε και αυτός τα τραγουδάκια της γιαγιάς...

Ο καλός μου ο πατέρας που για μένα λαχταρά,
είναι στήριγμα στο σπίτι, περηφάνια και χαρά.
Το πρωί που θα ξυπνήσει για να πάει στη δουλειά,
έρχεται εκεί που κοιμάμαι και μου δίνει δυο φιλιά.
Μα και εγώ σα θα γυρίσει κουρασμένος πιο πολύ,
τρέχω μες στην αγκαλιά του και του δίνω ένα φιλί!

Αγαπώ την Παναγίτσα,αγαπώ και τον Χριστό
και όταν κάνω το σταυρό μου,ένα πράγμα του ζητώ'
Έχε πάντοτε του λέω,το μπαμπάκα μου καλά
τη μαμά μου,που με έχει σα λουλούδι στο νερό!

Και μιας και σήμερα γιορτάζουν όλοι οι μπαμπάδες του κόσμου,τους τα αφιερώνουμε με πολλή,πολλή αγάπη!!!Χρόνια σας Πολλά!!!

 

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

ΤΡΙΑ ΠΟΥΛΑΚΙΑ ΚΑΘΟΝΤΑΝ

  
Τελευταία αναβάλλω συνεχώς πράγματα και αυτή η αναβλητικότητα μου με αγχώνει,ενώ τώρα θα έπρεπε να είναι μία περίοδος χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς...γι'αυτό ας τελειώνω με τις εκκρεμότητες! Οπότε καιρός να ολοκληρώσω και αυτή την ανάρτηση,που περιμένει ημιτελής σχεδόν δύο μήνες τώρα!

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

WASH


  Γεια σας καλό μήνα!!!Χάθηκα...δεν ξέρω πως περνάνε οι ημέρες...απλά περνάνε!

Είπα να αρχίσω τον πρώτο καλοκαιρινό μας μήνα με κάτι χρωματιστό!
Είχα βρει αυτήν την εκτύπωση πριν από καιρό

http://designdininganddiapers.com/2014/02/free-bathroom-printable-wall-art/

και είχα σκεφτεί να την μεταφέρω σε καμβά,όπως είχα κάνει με την φωτογραφία μας, Μια φωτογραφία,ένας καμβάς, αφού πρώτα βάψω τον καμβά.
Εντωμεταξύ, μας ξεσήκωσε η Δήμητρα με τους αφρούς, οπότε δανείστηκα λίγο αφρό από το Βασίλη και τον ανακάτεψα με το γαλαζοπράσινο μου χρώμα.



Το ανακάτεμα έγινε πάνω σε μία σακούλα, την οποία έπειτα ακούμπησα πάνω στον καμβά μου,καθώς και στα πλαϊνά του και είχα το παρακάτω αποτέλεσμα:


Πήρε και ο Φραγκισκάκος μου πινέλα και αφρό και άρχισε το ανακάτεμα.



Βέβαια όσο εγώ ασχολιόμουν με το δικό μου ανακάτεμα,μάλλον ο Φραγκίσκος τα ανακάτεψε αρκετά και τελικά είχαμε αυτό το πολύχρωμο αποτέλεσμα!

 
 
Έπειτα με ένα μαχαίρι,αφαίρεσα το επιπλέον "αφρώδες χρώμα" και άφησα τις  μοσχομυριστες δημιουργίες μας να στεγνώσουν!

Έβαλα αραιωμένη ατλακόλ πάνω στην καλή πλευρά της εκτύπωσης μου και την κόλλησα πάνω στον καμβά.



Αφού πέρασε ένα εικοσιτετράωρο,με το βρεγμένο σφουγγαράκι μου άρχισα να εμφανίζω την βρύση μου πάνω στον καμβά.



Δυστυχώς δεν προνόησα για τη σωστή εκτύπωση και έτσι η βρύση μου και το wash φαίνονται ανάποδα πάνω στον καμβά,αλλά είναι μία άποψη και αυτή.Επίσης με το σφουγγαράκι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί,για να μην σκίσουμε την εκτύπωση μας,όπως έκανα εγώ.Έπειτα προσπάθησα να καλύψω με έναν μαύρο μαρκαδόρο τα σκισμένα σημεία,για αυτό φαίνεται σε μερικά σημεία πιο έντονα μαύρη η βρύση.Της αδερφής μου της άρεσε, είπε ότι φαίνεται παλιά,σαν ξεφτισμένη η βρύση...με βολεύει και εμένα αυτή η άποψη!



Όπως και να έχει,το wash πήρε τη θέση του δίπλα στο laundry και εγώ καμαρώνω το δημιούργημα μου,ακόμα και με τις ατέλειες του!!!




Σας στέλνω μια χρωματιστή καληνύχτα και ελπίζω να τα πούμε σύντομα!!!